Lieve allemaal!!!

Het is weer even geleden dat ik jullie geschreven heb.. Tijdens mijn rondreis ben ik even uit de situatie gestapt van vrijwilligerswerk en gastgezin. Tijdens deze rondreis ben ik goed gaan beseffen in welke situatie ik zat. Na mijn rondreis zou ik gaan beginnen op de vrouwen en kinderafdeling voor 3 weken en daarna 3 weken op maternity. Dit is iets anders gelopen dan gedacht…

… Ik heb 2 dagen op de vrouwen en kinderafdeling gewerkt en twee dagen op maternity, daar hielt het mee op. Ik denk omdat ik mijzelf heb kunnen reflecteren in de twee weken tijdens de rondreis. Ik besefte in welk werkgebied ik de afgelopen maanden heb gewerkt en hoe ik geleefd heb in mijn gastgezin. Het was te zwaar allemaal om te zien hoe de verpleging hier omgaat met de patiënten. Tijdens mijn tweede dag op de vrouwen en kinderafdeling kwamen al mijn frustraties naar boven. Tijdens de arts visite(wat altijd in het Engels gaat) werd er over een ziek kindje gepraat, wat bleek chronisch ziek te zijn. Het werd een gezellig gesprek tussen de verpleegkundige en de arts. De moeder die geen Engels sprak keek ons vragend aan. Ik voelde de gevoelens van de moeder. Vervolgens loopt iedereen naar het volgende kindje. Daar stond ik dan, zonder ook maar iets te kunnen zeggen tegen de moeder in het Frafra. Ik sprak mijn collega’s hier op aan en vroeg of ze eerst de moeder voorlichting wilde geven over haar kind. Nee was het harde antwoord. Ik vroeg waarom niet? Omdat wij geen voorlichting geven aan de moeder. Maar nu weet die moeder niet wat het kind heeft. Het kwam erop neer dat dat het probleem was van moeder en kind en niet van de verpleegkundige. En na nog een keer aandringen, en geen voorlichting geven was dat de laatste druppel die de emmer deed overlopen. Ik ben naar huis gegaan. Tot rust gekomen en vervolgens twee dagen op maternity.

Het is mij duidelijk geworden dat de verpleegkundige hier werken voor het geld. Ze hebben totaal geen gevoelens voor de patiënten en zijn hard tegen elkaar. Bij ons in Nederland is verpleegkundige zijn een prachtig beroep, je kan dan echt iets betekenen voor je patiënt, je praat over gevoelens en zoekt samen met de patiënt naar oplossingen. Terwijl dat nou precies het mooiste is aan het verpleegkundige beroep. Door hier te hebben gewerkt besef ik mij maar al te goed hoe belangrijk dit is. Ik heb stil gestaan bij het feit dat het dus niet overal vanzelfsprekend is.

Ik heb lang genoeg geprobeerd de verpleegkundige hier iets te leren, maar helaas staan ze hier niet voor open. Ze hebben een gesloten houding. Ik ben blij wat ik hier voor de patiënten heb kunnen betekenen, en zag bij velen dat ze het ook waardeerde. En ik hoop dat ook sommige verpleegkundige hun houding kunnen veranderen naar de patiënten toe.

Afgelopen maand heb ik in Bolgatanga gezeten bij Mariam van Meet Afrika. Ik heb afscheid genomen van mijn gastgezin en besloten om zelf eerst alles even op een rijtje te krijgen en bij te komen van alles wat ik heb meegemaakt.

Woensdag ga ik eindelijk met de bus richting Accra. Ik hoop dan donderdag in de ochtend in Accra te zijn. En ´s avonds ga ik dan eindelijk Jeroen ophalen van het vliegveld. Heel spannend vind ik het om hem weer te zien na zo´n lange tijd!! Maar gaan een super mooie vakantie beleven!!

Tot over een maandje allemaal!!!

Een hele dikke kus vanuit Ghana