jantineinghana, 7 mei 2012
Ghana , Bongo 30°

Een mooie middenweg tussen twee culturen vinden!

Lieve allemaal,

Bedankt weer voor alle lieve reacties op mijn vorige blog!!

Mijn laatste weekje alweer op antenatal. De weken zaten vol met keizersneden en bevallingen en controles van zwangere vrouwen. En korte beschrijving van afgelopen twee weken:

- 24 april Pannenkoeken bakken met de vrijwilligers, was heel gezellig!!
- 25 tot 27 april gewerkt antenatal.
- 28 april met Marloes naar Tongo. Hier met een gids een rondleiding gehad door Tongo. Mooie natuur en heuvels gezien, een grot waar 4 jaar lang kinderen hebben gescholen voor de oorlog, een rots wat vroeger een klaslokaal was en we zijn bij de chief van Tongo op bezoek geweest. De chief had 18 vrouwen en 80 kinderen! Ja het bestaat echt!
- 29 april in een grote kerk geweest in Bolgatanga.
- 30 april visum verlengd voor 3 maanden.
- 1 mei(hier de dag van de arbeid) in Gowrie bij het meertje gezeten met Iris Marloes en Wahab.
- 2 tot 4 gewerkt op antenatal
- 5 mei naar Iris en Agnes afscheidsfeest en blijven slapen. Was super gezellig!

Ik wil in dit verslag aandacht geven aan de cultuurverschillen tussen Nederland en Ghana. Na een lange periode in Ghana heb ik veel van de cultuur en ook van mijzelf geleerd. Mijn drukke leven in Nederland is veranderd in een leven vol van geduld en alle tijd van de wereld hebben. Iets wat heel wennen was, want ik wilde mij graag nuttig voelen op een dag. Er is alle tijd om na te denken en je gaat bij alles stilstaan waar je in Nederland geen tijd voor hebt. Zo heb ik de laatste tijd veel nagedacht over de cultuur verschillen en waarom er in Nederland of in Ghana bepaalde dingen wel of niet gedaan worden. En bepaalde dingen heb ik gister avond met mijn gastgezin besproken, wat voor hilarische momenten zorgde.

Ik vroeg mijn familie waarom vragen jullie in Ghana aan iedereen hoe het gaat, terwijl je weet dat de ander zegt het gaat goed? Want als je het antwoord al weet dan hoef je de vraag toch niet te stellen? Je kan het toch uit beleefdheid vragen? Ja maar wat heeft de vraag voor nut als je alleen maar het gaat goed mag zeggen. Als je dood ziek in het ziekenhuis ligt zeg je nog steeds alles gaat goed. Hoe doen jullie dat dan in Nederland? Als je iemand ziet waar het niet goed mee gaat dan vraag je wat is er? Of kan ik je ergens mee helpen. Ze keken me lachend aan. Nee hier hebben ze op dat gebied geen gevoelens voor.

Maar jullie Nederlanders, zeggen jullie vreemden gedag op straat? Nee dat doen wij in Nederland niet, we lopen zelfs soms bekenden kennissen zo voorbij. Waarom doen jullie dat? Wij zijn vaak te gehaast. Maar tuurlijk is er zo nu en dan tijd voor een praatje met een bekende. Maar dan gaat het vaak om een boeiend gesprek en niet om te vragen of alles goed gaat, alleen omdat het moet en omdat het hoort.

De Ghanezen noemen ons Nederlanders eerlijk, wij zijn direct en recht door zee, wat ons ook gelijk onbeleefd en brutaal maakt en heel kwetsend kan zijn. Je kan toch niet iemand iets kwetsend of negatiefs zeggen? Is het in Nederland dan niet erg om andere in het openbaar in verlegenheid te brengen? Nee het is goed bedoeld, door middel van feedback leer je van je eigen ‘fouten’. Kan dat echt in Nederland? Ja, het is zelfs fijn als iemand het rechtstreeks tegen jou zegt anders krijg je geroddel achter je rug om, en dat is pas kwetsend. Ja dat wordt in Ghana veel gedaan was het antwoord. Nou wat is dan beter? Mijn familie heeft het nooit zo bekeken.

Ghanezen vinden dat er in Nederland een extreem hoge behoefte heerst aan privacy.
Wij zijn afstandelijk en gesloten tegenover vreemden. Het is moeilijk contact te maken en spontaan vriendschappen te sluiten. Zo kan ik mij al ergeren wanneer een vreemde Ghanees mijn telefoon nummer vraagt of continu wil praten uit beleefdheid, laat mij toch met rust! Soms heb ik het idee dat ze vrienden willen zijn omdat het hun status geeft om een blanke vriend te hebben. Ik ben ook gewoon een mens! Ghanezen zeggen: honden en kleine kinderen lijken wel meer aandacht te krijgen. En ze zien dat Nederlanders niet vanzelfsprekend respect hebben voor alles wat ouder is, alleen omdat hij ouder is. Nederlanders willen het allemaal op hun eigen manier oplossen. En denken soms geen hulp nodig te hebben van andere.

Ghanezen verbazen zich over het ongeduld van de Nederlanders. Wij lijken in hun ogen op kinderen die niet rustig op hun beurt kunnen wachten. Wij zijn actief en gehaast. Ik denk wanneer ik terug in Nederland ben, ik moet lachen om de ongeduldige Nederlanders. Een goed voorbeeld is bij de kassa, hier in Ghana kennen ze het principe van een rij niet eens.

Het valt de Ghanezen op dat de Nederlanders zekerheid uitstralen. Eén plus één is altijd twee en nooit drie. Ghanezen zeggen dat we in ons werk planmatig, ijverig, betrouwbaar, zelfstandig en geordend zijn. Nederlanders kunnen dan arrogant en betweterig overkomen. Dat beeld wordt versterkt door achterdocht die wij in hun cultuur laten zien. Wij Nederlanders zoeken het graag zelf uit dan dat we het eerste beste antwoord voor lief nemen. De Ghanezen vragen zich af; Waarom hebben ze geen vertrouwen in vreemden. Waarom zijn ze zo eigenwijs en luisteren we niet naar de wijze raad van ouderen?

Ik vertelde dat er in Nederland een veel hogere druk op het werk ligt dan hier. Wij in Nederland moeten presteren en erbij horen, dit kan veel stress opleveren. Hier in Ghana komt alles op zijn tijd. Het totaal tegenovergestelde. Want als ik hier in het ziekenhuis kijk liggen er letterlijk patiënten dood te gaan omdat de verpleegkundige liggen te slapen. Ze hebben al een houding van moest je maar eerder naar het ziekenhuis komen en we zien wel wat we kunnen doen. Ze maken zich nergens druk over.

Omgaan met eten is ook een groot verschil. Hier wordt alles opgegeten wat er maar opgegeten kan worden. Zo worden de botten van kippen opgegeten en de overige botten van beesten worden gekluift. In Nederland is eten in overvloed dus worden de restjes weggegooid. Hier wordt het de volgende ochtend opgegeten. In Nederland is eten vaak een verslaving en alle keuzes zijn aanwezig. Hier eten ze om te ‘overleven’. Als ze dan ook eten krijgen eten ze ook alles op, je weet nooit wat je morgen krijgt, nu is er eten. En gevarieerd eten kennen ze hier ook niet. Mijn vader van het gastgezin zei gister heel serieus, zal ik een kip voor je kopen en voor je slachten? Ik moest lachen. Sorry dat ik lach maar die vraag heb ik nog nooit gehoord. Maar ik ga een kip voor je kopen! Is goed zei ik dan ga ik je filmen wanneer je de kip slacht. Haha mijn vader moest er ook om lachen, ja is goed ga jij maar filmen!

Het valt mij op dat de Ghanezen geen waarde hechten aan spullen. Als je iets geeft kan het de volgende dag stuk zijn. Wij in Nederland hebben voldoende spullen, maar zijn heel zuinig op onze spullen. Hier leren de kinderen er niet mee om te gaan. Spullen zijn ook niet belangrijk hier, want je hebt tenslotte je eigen familie waar je dag in dag uit mee samen bent.

Het valt mij op dat de Ghanezen tevreden zijn met niets. Waar wij Nederlanders veel van kunnen leren. Wij willen alleen maar meer en meer. En mensen in Nederland kunnen vaak lekker mopperen terwijl ze eigenlijk alles hebben. Hier in Ghana geven ze alles wat ze hebben weg. Kunnen Nederlanders onderling wel delen? Ghanezen vinden dat wij ons leven laten leiden door geld. Hoeveel mensen in Nederland zijn niet bezig met geld uit geven voor verre reizen of onze tweede auto die we maar al te nodig hebben? Maar staat dit in verhouding met wat wij aan vrienden en familie geven? Gewoon om hun een plezier te doen of om te helpen met iets te kopen. Als Ghanezen vragen hoe het zit met minderbedeelden, wijzen wij naar de overheid.

In Ghana is een bruiloft geen gezellig feest, maar daarin tegen is de begrafenis een groot feest waar veel voorbereidingen aan vooraf gaat en veel geld inzit. Dit is in Nederland precies het tegenover gestelde. Ze trouwen hier met weinig liefde. Het gaat om kinderen krijgen die straks weer voor hun werken, want familie hebben is belangrijk. Ik zie hier weinig liefde in families en relaties. Ook verkering kennen ze hier niet, dat stelt ook niets voor volgens hun.

In Ghana is het heel raar om in het openbaar te gaan huilen. Een kind wordt geslagen en verteld dat het niet mag huilen. Waarom huil je? Hou eens op!

Er zijn zoveel verschillen in deze culturen. Maar wat is nou goed? De Ghanezen zijn zo opgegroeid, en hoe vaak ik ook frustraties heb ik kan ze ook niets schuldig nemen. Wij in Nederland zijn weer op onze eigen manier opgegroeid, waarvan de Ghanezen soms hun eigen ideeën over hebben. Het zou goed zijn om een mooie tussenweg te vinden. Daarom is het vrijwilligerswerk voor mij ook een fantastische belevenis, maar ook voor mijn gastgezin. Want wat kan je toch veel leren van elkaar zolang je elkaar met respect behandeld en eerlijk bent.


Veel liefs,
Jantine

Verras Jantine in Ghana met een belletje via HalloBuitenland.nl